گفتم که مژده بخش دل خرم است اين

مست از درم درآمد و ديدم غم است اين

گر چشم باغ گرية تاريک من نديد

اي گل ز بي ستارگي شبنم است اين

پروانه بال و پر زد و در دام خويش خفت

پايان شام پيله ابريشم است اين

باز اين چه ابر بود که ما را فرو گرفت

تنها نه من گرفتگي عالم است اين

اي دست برده در دل و دينم چه مي کني

جانم بسوختي و هنوزت کم است اين

آه از غمت که زخمه بي راه ميزني

اي چنگي زمانه چه زير و بم است اين

يک دم نگاه کن که چه بر باد ميدهي

چندين هزار اميد بني آدم است اين

گفتي که شعر سايه دگر رنگ غم گرفت

آري سياه جامه صد ماتم است اين

هوشنگ ابتهاج